*~< kokoro to Towa no Sora >~*
[อัพเลว] หากผมจะแต่งคอส? + ลองฝากนิยายเล็กน้อย
posted on 17 Dec 2010 19:52 by tsundereservice in Other"แต่งคอสเพลย์ไป"
Chapter 1: ปฐมบท - ผู้ควบคุมจิตวิญญาณ
และแล้วก็หมดไปอีกวันหนึ่ง ชีวิตอันแสนจะน่าเบื่อหน่ายของโรงเรียนแห่งนี้ อย่างน้อย วันนี้ก็เป็นวันเรียนวันสุดท้ายของอาทิตย์ วันศุกร์แสนสุขของนักเรียนหลายๆคน ที่เริ่มจะเซ็งกับชีวิตในวัยเรียนอันแสนน่าเบื่อนี้มากขึ้นทุกทีๆ เสียงพูดคุยดังระงม หลังจากที่สัญญาณออดบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้น ทุกคนต่างมีความสุขในการใช้วันหยุดทั้ง 2 วันนี้ ให้เป็นประโยชน์ รวมทั้งถึง เด็กนักเรียนชั้น ม.ปลาย ห้อง 2-B ที่ยืนพิงกระดานในห้อง รอจะพูดคุยกับคนในห้องเรียนในเรื่อง งานกีฬาของโรงเรียน ในวันจันทร์ที่จะถึงนี้
ทุกคนในห้อง ต่างนั่งรอสิ่งที่เขาจะพูดต่อจากนี้ไป ชุดนักเรียนที่มีเสื้อคลุมสีกรมท่า ติดตราโรงเรียนที่กระเป๋าซ้ายของเสื้อ ชุดนักเรียนข้างในใส่ด้วยสีขาว ผูกด้วยเนคไท สีน้ำเงิน เขากำลังยืนมองรอบๆห้อง และคิดคำพูดที่จะพูดออกมา มือขวาที่วางพาดบนโต๊ะนักเรียนนั้น เขายกมือนั้นขึ้นมา พร้อมกับทุบโต๊ะเบาๆหนึ่งที เพื่อให้คนในห้องที่สนใจในสิ่งที่เขากำลังจะเอ่ยออกมาต่อไป
นิชิคิโอริ คาสุมะ นักเรียนที่ถูกกึ่งบังคับ ให้เป็นกรรมการในงานกีฬาของโรงเรียนชินโคกะไนนี้นั้น แม้เขาจะตั้งใจทำงานดี แต่ว่า มันก็น่าเบื่อ ที่ต้องมาทำงานอะไรแบบนี้ แทนที่จะให้เขาใช้เวลาไปนั่งดูสาวๆเล่นกีฬา น่าจะมีความสุขมากกว่านี้ซะอีก แต่ช่างเถอะ การทำหน้าที่นี้มันก็ไม่เสียหายอะไรนี้นะ
“เราสรุปคนที่จะแข่งกีฬาต่างๆได้แล้ว และแน่นอน ห้องเราจะต้องเป็นผู้ชนะแน่นอน จริงมั้ย พวกเรา”
“เย้!!”
นี่ล่ะ เสียงตอบรับของทุกๆคน ที่ผมรออยู่ งานนี้จะต้องประสบความสำเร็จแน่นอน ถ้าไม่มีอุปสรรคอะไรมาขัดขวาง อีกอย่าง ห้อง 2-B ของเรา ก็เต็มไปด้วยนักเรียนที่สุดยอดๆ กันทั้งนั้นเลย ยังไงก็ตาม คงไม่น่ามีอะไรผิดพลาดแน่นอน มั่นใจอย่างนั้นได้เลย
“โย่ นิชิคิโอริคุง วันจันทร์นี้ฟุตบอลห้องเรา ต้องสุดยอดแน่นอน ถูกต้องมั้ย”
“ใช่เลย อิบุกิ ฟุตบอลห้องเรา มีระดับนี้แล้ว หึหึ ยังไงก็ไม่พลาดแชมป์แน่นอน อิบุกิเองก็เหมือนกันนะ วันจันทร์เธอลงวอลเล่ย์บอลไว้ไม่ใช่หรอ เอาแชมป์มาให้ได้ด้วยละกันนะ เอ้อ จริงด้วย เราลืมเอาหนังที่ยืมเธอไปมาคืนน่ะ เดี๋ยววันจันทร์ถ้าเราไม่ลืมอีก เดี๋ยวเราเอามาให้นะ”
สาวน้อยผมสั้น หน้าตาดูน่ารักๆ แต่นิสัยกลับดุไม่ค่อยจะเหมือนหน้าตาของเธอสักเท่าไหร่ แต่ก็แค่บางคนนะ น่าแปลกที่กับคาสุมะ เธอกับเรียบเฉยและ ไม่ค่อยดุเหมือนกับคนอื่นๆ ที่สังเกต อิบุกิ เฮียวกะ
ใบหน้าของเธอดูเผินๆ จะเหมือนหน้าแดงเล็กๆ นัยน์ตาของเธอไม่กล้าสบตากับคาสุมะเลยแม้แต่นิด เธอพยายามมองออกไปข้างนอก เลี่ยงสายตาอันอ่อนโยนของเขาไม่ให่ตัวเธอเองรู้สึกหวั่นไหวพิลึกๆ
“นี่ นายจำได้ด้วยหรอว่าฉันลงกีฬาอะไรน่ะ”
“แหมๆ ทำไมเราจะจำไม่ได้ล่ะ ในเมื่อเราเป็นกรรมการงานนี้นี่นะ เธอนี่ถามแปลกๆแฮะ”
“จริงด้วยสินะ ช่างฉันเถอะน่า นายก็ตั้งใจเล่นดีๆล่ะกัน ส่วนฉันก็จะตั้งใจเล่นดีๆเช่นกัน แล้วเจอกันนะ นิชิคิโอริคุง วันจันทร์นี้ แชมป์ชัวร์ๆเนอะ”
“ใช่แล้วๆ แชมป์ชัวร์ๆ แน่นอน”
เสียงดังแปะ ที่เกิดขึ้นจากการแท็กกันของวัยรุ่นชายหญิงคู่นี้ แสดงให้เห็นถึงพลังในการต่อสู้ ในงานกีฬา การฟาดฟันอันบ้าระห่ำ ของแต่ละห้อง กำลังจะเริ่มขึ้น การชิงชัยในแต่ละชนิดกีฬาก็กำลังจะเริ่มขึ้นเช่นกัน ทุกคนต่างฮึกเหิมที่จะหยิบชัยชนะมาให้อยู่ในกำมือของตัวเองให้จงได้
อิบุกิเดินหันหลังให้เขาแล้วออกจากห้องนี้ไป ใช่แล้ว ทุกคนต้องไปเที่ยวสนุกของแต่ละคน ต้องไปฝึกกีฬาที่ตัวเองลงเล่นให้หนักสินะ นี่คงเป็นเรื่องดี ชัยชนะคงอยู่ในกำมือของเราในอีกไม่นาน แต่ว่างานของเราเอง ยังไม่หมด คาสุมะก็เดินกลับไปที่โต๊ะนักเรียนของตัวเองที่อยู่ตรงกลางหลังห้องพอดี เขาเริ่มหยิบใบรายชื่อของนักเรียนในห้องนี้มาไล่เรียงรายชื่อว่าใครต้องลงกีฬาอะไรบ้าง งานนี้อาจไม่ใช่งานที่ยากนักสำหรับคาสุมะ แต่ว่าบางที มันก็ชวนให้น่าเบื่อได้เหมือนกัน นั่งทำงานคนเดียวเงียบๆแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน คาสุมะเริ่มเหม่อเล็กน้อย ถึงสิ่งที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้า เขาเริ่มอิจฉาเพื่อนๆ ทั้งๆที่วันนี้วันศุกร์ทั้งที แต่ว่าเขาก็ไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นที่ไหน แต่ก็ไม่เป็นไร
เขาหยิบกระเป๋านักเรียนขึ้นมาหยิบ MP3 ที่อยู่ในกระเป๋าของเขาออกมาใช้งาน เวลาเงียบๆแบบนี้ การหาอะไรให้รื่นเริง ฟังเพลงแก้เซ็งคงน่าจะดีที่สุดสำหรับเขาแล้วล่ะ เขาเอาหูฟังยัดใส่ไปในหูของเขา และการทำงานแบบสบายๆของเขา ก็ดำเนินไปเรื่อยๆ อย่างไม่หยุดหย่อน เขาทำงานนั้นไปเรื่อยๆโดยไม่สนใจคนที่ผ่านไปผ่านมา หรือส่งเสียงรบกวนต่างๆในบริเวณที่เขาทำงานเลย
เวลาก็ดำเนินไปไม่หยุด งานที่เขาได้รับมอบหมายก็สำเร็จเรียบร้อยในเวลายามเย็นประมาณห้าโมงนิดๆ อุปกรณ์การเรียนของเขาก็ถูกเก็บเข้าใส่ในกระเป๋า เสาร์-อาทิตย์นี้ หวังว่าคงจะเจอเรื่องที่ทำให้เขามีความสุขได้บ้าง ไม่มากก็น้อยนะ วันจันทร์เขาจะได้มีกำลังใจในการแข่งขันต่อไป เอาล่ะถึงเวลากลับบ้านไปนั่งใช้คอมให้สบายๆใจหน่อยดีกว่า เวลาแบบนี้ อยู่บ้านน่าจะเหมาะที่สุดแล้ว
แสงอาทิตย์ที่เริ่มใกล้ตกดินทอแสงออกมาเป็นสีแดงเรื่อ แม้ว่าจะเป็นเวลาเย็นแล้วก็ตาม แต่ว่าก็ยังมีคนที่ยังอยู่ในโรงเรียนอยู่ และเล่นกีฬาที่ต้องลงแข่งในวันจันทร์นี้ตามแต่บุคคลๆไป ไม่ว่าจะเป็นฟุตบอล วอลเล่ย์บอล แบตมินตัน หรืออะไรก็ตามแต่ หลายๆคนก็ตั้งใจฝึกซ้อมอย่างดี คาสุมะก็อยากที่จะฝึกซ้อมด้วยเช่นกัน แต่ว่าวันนี้เขาต้องใช้พลังงานไปเยอะในการจัดเตรียมงานกีฬาสีของโรงเรียน เลยทำให้เขาไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงเหลือในการทำกิจกรรมกับเพื่อนๆสักเท่าไหร่ คาสุมะเดินเลี่ยงไปทางออกด้วยความรู้สึกเหนื่อยนิดๆและไม่อยากเล่นอะไรมากนัก เวลาแบบนี้ขอได้แช่ตัวอยู่ในบ้านน่าจะดีที่สุดแล้วสำหรับเขา
“นิชิคิโอริ เห้ย มาเล่นบอลด้วยกันเปล่า”
เสียงตะโกนจากเพื่อนในห้องของเขาเข้าถึงหูของคาสุมะ ความจริงแล้วเขาก็อยากเล่นกับเพื่อนๆอยู่น่ะ แต่ว่าเรี่ยวแรงของเขาคงไม่ไหวแล้วแหล่ะ คาสุมะยกมือซ้ายโบกมือเหยงๆไปหาเพื่อนของเขา เป็นสัญญาณที่บอกว่า พวกเอ็งเล่นกันไปเถอะ เหนื่อยแล้วเฟ้ย
“ไม่เล่นหรอวะ นิชิคิโอริ”
“ไม่อ่ะ แรงหมด”
เพื่อนคนนึงของเขาวิ่งโร่มาหา และแน่นอน คำตอบที่ตอบกลับไป ก็ยังยืนยันคำตอบเดิมต่อไป ว่าไม่ไหวแล้ว เหนื่อยมากสุดๆ แต่ว่าคาสุมะโบกมือโหยงๆไปทางเพื่อนเขาอีกครั้ง และเดินปลีกตัวออกจากไป แน่นอน ช่วงเวลานี้ เขาไม่อยากทำอะไรเลยนอกจากกลับบ้านและนั่งแช่ตัวเองอยู่ในบ้าน สบายๆ
โรงเรียนกับบ้านของเขาอยู่ห่างกันพอสมควร แต่ว่า การเดินทางกลับบ้านของเขา ก็ไม่ได้ลำบากอะไรมาก โชคดีที่มีรถไฟฟ้าวิ่งผ่านใกล้ๆกับโรงเรียน ประมาณไม่ถึงกิโล แบะก็จากสถานีหน้าโรงเรียน นั่งรถไฟฟ้าไป ก็แค่ 5 สถานี เลยสะดวกสบายพอสมควร และเป็นเส้นทางปกติที่คาสุมะใช้เดินทางกลับบ้าน
คาสุมะเดินออกจากประตูโรงเรียนโดยไม่สนใจเพื่อนๆของเขาที่มองตามเขาอยู่ห่างๆ ด้วยความอยากให้เขามาเล่นบอลด้วยกัน แต่ว่าเรี่ยวแรงในการเล่นของเขาก็คงจะหมดไป รวมทั้งแรงที่จะเดินทางกลับบ้าน ยังแทบจะไม่เหลือ แต่ก็ต้องเดินน่ะแหล่ะ มันเป็นแค่วิธีเดียว
“เห้อ... เหนื่อยเป็นบ้าเลยเว้ย วันนี้”
ใบไม้ที่ร่วงหล่นมากระทบกับศีรษะของเขาหนึ่งใบเล็กๆ และแล้ววันอันแสนน่าเบื่อของเขาก็จบลงโดยเกือบสมบูรณ์ เขาเลี้ยวขวาออกไป เพื่อจะขึ้นรถไฟฟ้าที่อยู่ไม่ไกลมากนัก แต่ว่าเขารู้สึกว่าเหมือนมีเสียงบางเสียงมากระทบเข้าที่หูของเขา
“แกน่ะ อย่ามายุ่งกับฉันน่ะ”
---------------
